Drugie zebranie zapatystów z narodami świata
1 stycznia 1994 to symboliczna na rzecz zapatystów data akurat więc zamaskowani powstańcy wyszli z ukrycia i zajęli San Cristóbal de las Casas i nieco innych miejscowości w stanie Chiapas na południu Meksyku.
W ukrytych wioskach, których nawet nie ma na mapie, meksykańscy guerrilleros zwołali drugie uprzednio zebranie z przedstawicielami narodów świata, którzy mogli tu trafić tak aby zostać poinformowanym w jaki sposób żyją, w jaki sposób pracują zapatyści 13 lat od wybuchu zorganizowanego na mocy nich powstania. Od tego czasu co niemiara się zmieniło, przede wszystkim metody walki.
Dlaczego powstanie wybuchło w Chiapas? Złożyło się na to nieco czynników. Po pierwsze, Chiapas był i permanentnie jest jednym z najbiedniejszych stanów Meksyku. Po drugie, liczny jest tu procent ludności indiańskiej, w większości ogromnie ubogiej i dyskryminowanej. pomijając tym, Chiapas to tereny w większości górskie, zalesione, bardzo dobrze nadawały się wskutek tego tak aby utworzyć tam bazy powstańcze. znajomość terenu była pewność siebie mocnym atutem partyzantów. Nie bez znaczenia pozostaje w podobny sposób bliskość Ameryki Środkowej – państw o silnych wpływach guerrilli i teologii wyzwolenia.
Dlaczego powstanie wybuchło 1 stycznia 1994? dobór tej daty nie był przypadkowy Tego dnia wszedł w trwanie umowa o wolnym handlu Ameryki Północnej niżej podpisany na mocy Kanadę, Meksyk i USA Zjednoczone.
Zapatystowska wojsko Wyzwolenia Narodowego (Ejército Zapatista de la Liberación Nacional, EZLN) nazwana w istocie na na razie Emiliano Zapaty, przywódcy chłopskiego z czasów Rewolucji Meksykańskiej (1910-1917) zapowiedziała walkę o sprawiedliwość, ziemię i wolność tudzież godne kontekst życia na rzecz tysięcy meksykańskich Indian.
Jednak po kilku dniach od wybuchu powstania interweniowało wojsko federalne, zabijając 150 powstańców. EZLN zmuszona została do wycofania się w odległe tereny Puszczy Lacandońskiej.
Wobec przewagi sił federalnych, powstańcy zostali zmuszeni do zmiany strategii. Ta przemiana nie nastąpiła z dnia dziennie Był to raczej sprawa sądowa długotrwały, trwający lata. dziś zapatyści nieliczne mają wspólnego z guerrilleros, może pomijając mundurami, kominiarkami i przypiętą do pasa wygłaszać mowę obrończą jednak ich metody walki pewność siebie nie są uprzednio takie w jaki sposób w 1994 r. Są o co niemiara w wyższym stopniu pokojowi, w zastępstwie walki zbrojnej wybrali pracę ze wspólnotami indiańskimi i szerzenie informacji przez internetu.
Jednak ta przemiana trwała nieco lat. Atak sił federalnych w styczniu 1994, najmniej nie rozgromił zapatystów. Wręcz przeciwnie, ich dynamizm rósł w siłę, zyskując zalecenie coraz to szerszych kręgów społeczeństwa a w podobny sposób środowisk zagranicznych.
Rząd zrazu próbował stłumić powstanie siłą, w jaki sposób choćby w lutym 1995 r., kiedy to wysłał do Chiapas dodatkowe siły zbrojne, lecz esej ta zakończyła się niepowodzeniem.
Wobec poparcia jakim cieszyli się zapatyści, szczebel przystąpił do negocjacji. EZLN nie reprezentowała wprost przeciwnie i jeno siebie, jednak co niemiara innych plemion indiańskich z całego Meksyku. Wynegocjowane porozumienia z San Andrés, w których to szczebel zobowiązywał się respektować prawa i kulturę Indian, a w podobny sposób zagwarantować ich ochronę w konstytucji, na pokaz sie istnieć pustosłownymi obietnicami.
Wręcz przeciwnie, szczebel nie przestał zwalczać zapatystów, czego przykładem może istnieć okropieństwo w Acteal w 1997, kiedy to zamordowano 45 osób.
W 1997 r. zapatyści zorganizowali “marsz tysiąca stu jedenastu”, który to lecz nie spotkał się z żadnym odzewem ze strony rządu. cały pochód proch miejscowość w 2001 r. cieszył sie lecz wielce większym poparciem milionów meksykanów a w podobny sposób wielu osób z zagranicy. Zapatyści dotarli do Miasta Meksyk, gdzie zostali przyjęci w Kongresie.
Zapatyści są ogromnie sceptyczni w stosunku do rządzących, do tego stopnia, że nie akceptują żadnej z trzech wiodących partii, włączywszy w to lewicową Partię Rewolucji Demokratycznej.
Jak opowiadać “zły rząd” w niczym im nie pomaga, wskutek tego muszą wywiać sprawy w swoje ręce. Twierdzą, że “walka trwa” (“la lucha sigue”), jednak konfrontacja ta uprzednio nie rozgrywa się przy pomocy broni.
Na zorganizowanym spotkaniu zapatyści opowiadają na czym polega ich praca opowiadać o problemach z edukacją we wspólnotach indiańskich i o tym w jaki sposób je rozwiązują, w jaki sposób organizują Internet szkół podstawowych, od niedawna w podobny sposób średnich. Innym ważnym problemem jest problem zdrowia. Dzięki pracy tzw. promotorów zdrowia, starają się zapobiegać chorobom.
Opowiadają o “zgromadzeniach dobrego rządu” (juntas de buen gobierno), które są w pełni niezależne od władz federalnych i w których to Indianie sami decydują o własnym losie, przez których rozstrzygają konflikty pojawiające się w obrębie wspólnot.
Wiele uwagi poświęcają prawom kobiet, podkreślają, że co niemiara z nich zasiada w lokalnych władzach, że mają one norma prawna pracować, że być w akcji to organizując się we wspólnoty pracy, że ochrona ponad dziećmi i zajmowanie się domem to w podobny sposób obowiązki mężczyzn…
Na zebranie przybył w podobny sposób baśniowy dowódca ruchu subcomandante Marcos. W swojej przemowie podkreślił trudną sytuację Indian w Meksyku, sypiąc przykładami wziętymi ze swoich podróży po północy Meksyku.
Dziennikarka będąca na spotkaniu z zapatystami odniosła wrażenie, że Marcos to niezrównany z zapatystów, który może opowiadać to co zechce, pozostali nie odważyli się na wystąpienie bez kartki. wypada pamiętać, że zapatyści to w większości prości, niewykształceni Indianie, którym posługiwanie się językiem hiszpańskim sprawia trudności.
Dziennikarka próbowała zainicjować się na wywiad z kimś z "junty dobrego rządu", lecz tak aby kontrować na jej pytania musieli skontaktować sie z władzami “z góry”. Bez konsultacji nie mogli nic ogłosić W podobnym tonie utrzymane wcześniejszy komunikaty skierowane do zapatystów, tak aby nie zdejmowali kominiarek i nie odpowiadali na pytania prasy.
Wszystko to sprawia wrażenie, że zapatyści to dynamizm zhierarchizowany, gdzie ci z dołu, bez zgody tych w formie zaliczki nieliczne mogą zrobić niepodobna o nich lecz powiedzieć, że nie wiedzą o co walczą, w prostych skoro słowach, opowiadać w istocie w jaki sposób to czują, że sprzeciwiają się niesprawiedliwości, wyzyskowi i naruszaniu ich praw. wprost dumni są ze swojej autonomii jaką cieszą się na “wyzwolonym terytorium”.